لسان الغیب، حافظ شیرازی:

جفا کشیم و ملامت خوریم و خوش باشیم

که در طریقت ما کافریست رنجیدن

مردی از عراف خواست که او را موعظه کند.

عارف گفت:« مرنج و مرنجان!»

مرد گفت:« مرنجان را فهمیدم یعنی کسی را اذیت نکنم ولی «مرنج» یعنی چی؟ چه طور می توانم ناراحت نشوم؟ مثلا وقتی بفهمم کسی مرا غیبت کرده یا فحش داده، چطور نباید برنجم؟

عارف پاسخ داد:« علاج آن است که خودت را کسی ندانی. اگر خودت را کسی ندانستی دیگر نمی رنجی!»